Maandag reisden we in de bijna-basisopstelling naar Zaandam voor de 4e ronde van de provinciale competitie. Rob liet zich graag vervangen omdat hij met de Halve Finales van het NK momenteel al aan zijn trekken komt. In zijn plaats mocht Johan Smits aan het eerste bord plaats nemen. Johan mag dan officieel invaller zijn, hij is wel de enige die tot dusver alle wedstrijden gespeeld heeft.  Deze avond mocht de supersub aan de bak tegen Paul Teer.

Thijmen had het voorrecht tegen die andere Paul (i.e. v/d Lem) te spelen en had als enige een iets lagere rating dan zijn tegenstander. Voor hem was de opdracht simpel: houd de zaak droog en laat de rest zorgen voor de winstpunten.

Onze Paul (i.e. Lohuis) werd gekoppeld aan Barbara Graas en als teamcaptain had ik al een vinkje achter deze partij staan. Paul is een angstgegner voor Barbara, dus de druk lag helemaal bij haar.

Aan bord 4 mocht ik tegen Schelte Betten, die zo vriendelijk was mee te werken aan mijn partijopzet. Al snel had ik zijn korte vleugel in bedwang en zijn lange vleugel kaal geplukt. Dat maakte het strijdplan overzichtelijk en toen hij zich nog even vergiste in een slagenwisseling stond ik bovendien een schijf voor. Een kwestie van koelbloedig uitspelen, alleen liet het killerinstict me even in de steek. Ik gaf mijn tegenstander nog één remisekans, die hij echter niet greep. Daarna was het snel uit.

Daarmee had ik stiekem niet de eerste winstpartij laten aantekenen, want kort daarvoor had Paul zijn reputatie van angstgegner waar gemaakt. Aanvankelijk kon Paul geen potten breken en stond Barbara beter. Paul wist dat hij zijn kans wel zou krijgen en liet de kansen keren na een afruil. Barbara’s stand liep vast en Paul mocht de felicitaties in ontvangst nemen.

Tegen Drachten was het de eerste uitwedstrijd die we met een volledig tiental hebben kunnen spelen. Achteraf blijkt dat, als we deze wedstrijd gewonnen hadden, we (tijdelijk) boven de degradatie plekken hadden gestaan.

Het werd al snel duidelijk dat een groot aantal spelers nog met de feestdagen in hun hoofd zaten. Van de tien partijen eindigden er 8 in een beslissing. (Hoezo dammen is een remise sport). De overwinningen kwamen veelal tot stand door positionele blunders of kleine combinaties.

Hans kreeg een makkelijk kettingstelling, en kon kiezen uit verschillende winst varianten. Schijfwinst of doorbraak. Hij koos voor het laatste, en dit bleek een goede beslissing te zijn. Hij won als eerste.

Roep verraste Jan Hoogterp met een mooie combinatie. Hoewel we nu met 4-0 voorstonden, stond het op een groot aantal borden niet goed voor ons.

Ikzelf speelde een waardeloze opening. Die afgestraft werd door mijn tegenstander. Kenny stond op dat moment een schijf achter, en Erik positioneel erg slecht. Beide verloren hun partij. Tussendoor had ook Frank verloren, door in de opening een schijf weg te geven.

Huub profiteerde van een 2 om 3 die zijn tegenstander open zette. En won daarna simpel.
John speelde volgens hem een slechte opening, maar kreeg in het late middenspel een schijf cadeau, en maakte het vakkundig af.

Bleven over Wiebo en Jan Pieter. In beide partijen waren de remise grenzen niet overschreden, en beide partijen werden remise, waarna een 10-10 eindstand een feit was.

Verloren met 13-7 van CCR. (De volledige stadsnaam doet er niet toe.) Daarmee zijn we wel zo'n beetje klaar met het seizoen, om eerlijk te zijn.

Na afgelopen zaterdag staan we op 10 punten uit 8 wedstrijden. Kans op promotie is theoretisch nog mogelijk maar dan moeten volledig krankzinnige uitslagen volgen. Voor degraderen geldt hetzelfde. Wat betreft de (eind)rangschikking zijn we klaar, uitgerangeerd, middenmoter. Volgend jaar spelen we weer Hoofdklasse. Het meest spannende worden de komende samenstellingen van de teams.

Zaterdag kregen we de reserves van Tilburg op bezoek. Vooraf hadden we al een eenvoudige middag verwacht maar, om niets aan het toeval over te laten, traden we sterk aan.

Johan Smits tikte het eerste punt binnen tegen Wil Maas omdat Johan niet helemaal fit was (maar wel speelde). Daarmee liep hij wel als enige tegen een blauwtje op. Net voordat ik de eerste winstpartij mocht aantekenen, nadat ik een eenvoudig maar niet helemaal duidelijk dammetje had genomen, noteerde Peter Hoogteijling de eerste twee. Frits van Tilborg, die te snel speelde, werd met een heldere combi verslagen. Theo van den Hoek bood nog licht verweer, waar zwaarder verzet mogelijk was geweest. Nadat ik de dam had genomen zag hij snel in dat verder spelen geen zin meer had. Al veel eerder was Rob Geurtsen, ook al na een damcombinatie, een schijf voorgekomen tegen Yuri Derks. Die schijf werd de jonge speler fataal. We sluiten niet uit dat we Yuri vaker en sterker terug gaan zien.

De tussenstand was inmiddels 7-1. De eenvoudige winst tekende zich al snel af.

De ook niet fitte Johan Capelle (die ook toch speelde) zette een niet al te geweldige omsingeling op. Op het moment dat hij een afwikkeling naar remise nam, had hij echter winnend anders kunnen afwikkelen (zie Toernooibase). Tegenstander Harry Verdoolaege accepteerde graag de remise.
Gerrit Tigchelaar keek als een van de weinigen tegen een hogere rating aan met Toine Vermeer als tegenstander. Dit deerde Gerrit niet. Zijn tegenstander nam een remise damcombinatie waarna Gerrit rustig afwikkelde naar die remise.
Marco de Koning wilde eens een keer winnen na een serie goede remises. Marco koos tegen Toon Dielen voor die winstpoging een ietwat dubieuze partijopzet. Na een grote afwikkeling hield Marco in het late middenspel een mooie positie over die zijn tegenstander nipt naar een puntendeling combineerde: 10-4.

Johan Bastiaannet kwam laat op voordeel tegen Kees van Bakel. Ervaring en techniek, de laatste zet van wit is mooi, gaven in het late middenspel uiteindelijk beslissend voordeel. Johan Wiering werkt er dit seizoen in elke wedstrijd hard voor. Ook tegen Ad de Hoon kwam er voordeel, maar de vraag was weer of het voordeel groot genoeg zou zijn. Dat was het deze keer wel nadat zijn tegenstander op de 56e zet mis greep.

Restte nog Frank Pasman, die zich compromisloos opstelde tegen Sarah Rijgersberg: remise was voor Frank geen optie deze keer. Helaas belandde voor ons de enige nul van de dag bij hem op zijn bord. Die nul konden we in deze wedstrijd wel hebben: 14-6.

Omdat Rijnsburg remiseerde tegen koploper Excelsior, hebben we de tweede plaats, die recht geeft op een promotie-degradatiewedstrijd, weer in 'eigen hand'. Ik heb die kans maar tussen aanhalingstekens geplaatst. We moeten daarvoor de volgende twee wedstrijden tegen Charlois (die is en blijft op 5 januari) en Rijnsburg ruim winnen om niet alleen twee wedstrijdpunten in te halen maar ook de bordpunten recht te trekken.

Twee grote uitdagingen. Maar toch, we gaan het gewoon proberen.

Afgelopen zaterdag leed 020-2 na twee overwinningen een verwachte nederlaag tegen Damclub Fryslân. Toen iedereen achter de borden zat, bleek dat wij op ieder bord rating nadeel hadden.

Ikzelf had een ruilpartij tegen Hans Zondervan. Binnen twee uur waren de 40 zetten gespeeld, en was het bord zo goed als leeg, met remise als logisch gevolg

Frank kon het niet bolwerken tegen Douwe Edelenbos. Toen Frank dacht te kunnen ruilen om uit de lange vleugelopsluiting te komen werd hij verrast door een of 1 om 2 of damcombinatie. Frank koos voor de dam, maar verloor kansloos.

Bob moest er even inkomen, maar hij heeft nu de smaak te pakken. Jappie de Vries was nu zijn slachtoffer, die verrast werd door een onweerlegbare combinatie. Een knappe overwinning voor Bob, die hem zijn tweede blauwe notering oplevert.

Hierna was de wedstrijd snel gedaan. Huub liep in een zetje tegen  Sjoerd Huitema, Erik wist Wytze Sytsema nog op remise te houden, maar hierna kreeg Sjoerd, al in een slechte stand, een lichte combinatie om zijn oren tegen Oege Dijkstra. Hans tegen Taeke Kooistra en Wiebo tegen Gerlof Kolk, hadden het moeilijk maar wisten de remise uit het vuur te slepen.. Kenny had een onnauwkeurigheidje tegen Jan Algra en moest een schijf offeren. Met veel kunst en vliegwerk wist hij ons laatste punt binnen te slepen.
Als laatste was Jan Pieter bezig tegen Bastiaan Hollander.  Toen JP geen winst meer zag, wikkelde hij maar af naar remise. Toen bleek echter dat in het dammen toch niet alles remise is: na een paar onnauwkeurigheden, moest JP de strijd staken.

De volgende wedstrijd is tegen Drachten, die nu toch gewoon op 5 januari gespeeld gaat worden.

Met een sterke opstelling gingen we de strijd aan met Purmerend, dat 4 december op bezoek kwam in Amstelveen. Mét Johan Smits als invaller omdat hij het altijd leuk vindt om tegen zijn ouwe cluppie te spelen – en omdat hij na de vorige wedstrijd (verloren in Den Ilp) nog iets had recht te zetten.

Na anderhalf uur spelen hadden de 020 spelers de bedenktijd beter verdeeld dan de tegenstander, vanzelfsprekend op Rob na. Dat leek echter wel goed geïnvesteerde tijd, want hij had een prachtige stand waarbij het wachten was op een grote afwikkeling met schijfwinst, ofwel direct partijwinst. De teamcoach tekende in gedachten al een voorsprong op het bord, alhoewel dat punt in de praktijk nog wel even binnen geschopt moest worden door Rob.

Op de overige borden was de situatie minder duidelijk, ja zelfs spannend. Aan die spanning wenste Thijmen niet al te lang mee te doen. Toen de 40 zetten waren bereikt stelde tegenstander Schilder remise voor, dat met een groots gebaar door Thijmen werd geaccepteerd. Prima, niets aan het handje…

Vervolgens duurde het nog geruime tijd voordat de volgende uitslag op het bord kwam. Rob zat, zoals gewoonlijk, krap in de tijd en tegenstander Ramon Sakidin liet het zich graag bewijzen dat hij slechter stond. Hoe dan ook: een kwestie van tijd. Johan bereikte weinig tegen zijn oude leermeester Jan Bakels, die wel duidelijk moeite kreeg met de spanning.

Ondanks dat we maar met 9 spelers aan de aftrap verschenen is tegen EDC Enschede de overwinning eigenlijk nooit in gevaar geweest.

De Enschedese Russen hadden een goed gevoel waar ze speelden, en zorgde ervoor dat er geen vuuurwerk op de borden kwam.

Nadat N/O reglementair verkoren had, zorgde ik voor het eerste punt door Igor Chartoriyski op remise te houden, wat mij precies een blauwe uitslag opleverde, Hierna was het Thijmen die de stand gelijk trok door een lichte doorbraak combinatie tegen Luit Haan. Bob haalde zijn eerste resultaat door in een hekstelling partij Johan Wilbrink te verslaan. Johan speelde de hekstelling veel te lang door, en toen hij eindelijk een schijf offerde, was er geen houden meer voor hem aan. Dit leverde Bob buiten de twee punten ook een blauwe notering op.
Eric houdt vervolgens Jeroen Goudt op remise. Hierna was het Hans die de wedstrijd in het slot gooide door Marieke Altena te verslaan. De eerste eerste 30 zetten bereikte Hans niet veel, maar toen Marieke hem een aanknopings punt gaf, was het snel gedaan. Hans won een schijf en probleemloos de partij.
John had niet veel moeite met Raphaël Zdoroviak, die alleen maar aan het ruilen was. Wiebo had de hele partij een probleemloze stand tegen Gino Schirinzi, kwam tot licht voordeel, maar niet genoeg voor de winst.

Frank speelde weer een goede partij, deze keer tegen de op papier sterkste tegenstander, Emmanuel Merins. Op de 44e zet ruilde Frank een schijf af waarna die overlopen werd. De zet 45-40 lijkt minimaal remise op te leveren, zoals Merins meerdere malen duidelijk maakte in de analyse na afloop.
Als laatste was Huub bezig tegen Juri Geisenblas. Huub kwam onder druk te staan, maar bleef ijzig kalm. Hij wist na 65 zetten de remise af te dwingen en daarmee de winst voor het team veilig te stellen. Helaas net geen blauwe uitslag voor Huub.

We staan nu 2 plaatsen boven de directe degradatieplek, iets wat we van te voren niet verwacht hadden. Er dreigt nu de nacompetitie...

De volgende wedstrijd is tegen de titelkandidaat Damcombinatie Fryslan, misschien dat we dan weer een plaatsje op de ranglijst zakken.

...Meer konden we echt niet doen.

De afgelopen week appten, mailden en belden Johan Smits en ondergetekende het godganse lijf onder ons vandaan. Niet zonder succes overigens, Roep en Johan Wiering kweten zich van hun teambelang en traden aan. Wel zuur om op het laatste moment te moeten constateren dat we toch maar met negen spelers in Rosmalen achter de borden konden aantreden. Maar echte zaken van het leven en het eindige daarvan wegens natuurlijk altijd zwaarder dan een potje dammen.

Derhalve gingen we pokeren om toch een kans te maken tegen koploper Heijmans. Een zekere JC waadde, samen met een feitelijk aanwezige Sint Nicholaas, rond gedurende het eerste speeluur. Daar waar deze SN vorig jaar in Drenthe nog voor chaos en verwarring zorgde met strooigoed, en we daarom moesten kapseizen in de Drentse zandgronden, kon deze SN ons niet van ons à propos brengen. De virtuele JC gaf geen krimp maar incasseerde wel een nul. JW counterde met een strakke winst: 2-2.

Geen vuiltje aan de lucht met negen man. Echter, helaas kon tussendoor JB geen vuist maken tegen Mari van Ballegooijen en wist RG geen voordeel te boeken tegen Hein Wilsens. En laten dat nou net de borden zijn waarop we op ratingvoordeel konden bogen. Feitelijk was daarmee het pleit beslecht, in de zin dat winst ver weg was. Dat waren de koppelingen, namelijk, waarop we voordeel hadden. De rest van ons keek vooral tegen een ratingnadeel aan.

Toch kregen we kans op revanche.

Marco de Koning was een lichtpunt in deze. Hij bedwong zeer bekwaam en adequaat Adrew Tjon A Ong. Gerrit Tigchelaar had de wedstrijd kunnen doen kantelen met een revancherende damcombinatie tegen Frank Teer. Check it out op Toernooibase wanneer beschikbaar! Johan Smits won, zoals wel vaker, vanuit het niets. Zelf moest ik hard werken tegen Olga Fedorovich voor een remise. Helaas bezweek Frank Pasman tegen Adri Vermeulen op de voor hem bekende manier, remise aanbieden en vervolgens verliezen in een remisestand. Topinvaller Roep Bhawanibhiek deed er vervolgens alles aan om voorzitter Pieter Wijn te bedwingen. Dat lukte met een remise met een schijf voor na dik vijf uur spelen. Maar voor een wedstrijdpunt was het niet genoeg.

Geen nood, we hebben ons kranig geweerd. We kijken uit naar de volgende tegenstanders.

Vrijdag speelde het provinciale team hun wedstrijd in de 2e ronde, op de avond dat het Nederlands Elftal moest aantreden tegen Frankrijk. 020 hoefde niet naar Rotterdam, maar moest naar Noord-Amsterdam-Noord, oftewel Den Ilp.

Ondergetekende had overdag dermate veel verplichtingen dat het voor mij onmogelijk was om 19.30 uur in Den Ilp te zijn en dan ook, traditiegetrouw, de rest van het team nog opgepikt te hebben. Gelukkig was Gerrit bereid deze taken over te nemen en de partijen waren een half uurtje bezig toen ik, als supporter, kwam binnen wandelen.

Aan bord 1 zag ik Rob een aanval opzetten tegen Hans Vermeulen, die scherp reageerde: dat zou interessant worden.

Aan bord 2 speelde Johan Smits, met wit, tegen Rob van Westerloo. De zwartspeler probeerde druk op Johans stelling te krijgen met aan beide zijden van het bord een halve hekstelling. Het centrum was dus voor Johan en hij was goed op weg om zwarts ongelijk te bewijzen.

Bord 3 was voor Thijmen. Met ruim 250 meer ratingpunten op zak zou hij het niet al te moeilijk moeten hebben tegen jeugdspeler Tim Karman. Tim gaf echter geen krimp. Zoals wel vaker zijn jeugdspelers sterker dan hun rating doet vermoeden.

Gerrit had zichzelf aan bord 4 geposteerd en trad aan tegen Bart van Geel en had een vreemde stelling op het bord. Met een topzware rechtervleugel, een dunne linkervleugel en een niet noemenswaardig centrum. De schijfverdeling van zijn tegenstander was vergelijkbaar, maar toch wel beter. Bart van Geel legde de zwakte van Gerrits korte vleugel bloot en dreigde met een offertje door te lopen naar dam. Gerrit ging rommelen in de trukendoos om die doorbraak te voorkomen.

Speellocatie in Den Ilp is het dorpshuis en in de ruimte naast de damzaal stond de televisie aan omdat, zoals gezegd, het Nederlands Elftal op dat moment speelde tegen Frankrijk. Dit gaf mij de gelegenheid te pendelen tussen voetbal- en damwedstrijd, alhoewel alle dammers de oeoeoehhs en aaaahhhs van het publiek in de speelzaal ook wel meekregen. Toen de 1-0 viel kwam Thijmen toch maar even poolshoogte nemen bij de voetbalwedstrijd. Bart van Geel werd het ook te machtig en had ook zin om de interland te volgen. Zijn goede stand tegen Gerrit wist hij niet om te zetten in winst en hij besloot daarom maar remise aan te bieden – om zo toch nog de tweede helft van het voetbal te kunnen volgen. Gerrit hoefde hier niet over nadenken en de remise was een feit.

Daarmee stond 020 met 3-1 achter. Johan was vlak daarvoor namelijk door de klok gejaagd terwijl hij druk op zoek was naar de winst. Provinciaal wordt nog met het oude speeltempo gespeeld en dat was Johan duidelijk niet meer gewend.  Tegenstander Rob van Westerloo schudde, met 50 minuten bedenktijd op de klok, een doorbraakcombinatie uit de mouw die hij dermate snel uitvoerde dat Johans vlag was gevallen voordat laatstgenoemde een inschatting kon maken van de overgebleven stelling. Ietwat beteuterd gaf hij vervolgens zijn tegenstander de hand.

Nu moest het dus bij 020 komen van Thijmen en Rob. Rob brak zijn aanvalsstelling af om gebruik te maken van de onorthodoxe opstelling van Hans Vermeulens rechtervleugel. Daar stond een hoopje schijven die geen formatie vormden en waar ook moeilijk een formatie van te maken was. Het was Rob wel toevertrouwd om dit te vertalen in schijfwinst. Hans speelde nog wel een tijdje door, maar moest uiteindelijk toch capituleren.

Daarmee was ook wedstrijdwinst een feit, aangezien Thijmen kort daarvoor ook had gewonnen. In het kader van ‘if you can’t convince them, confuse them’ had hij zijn tegenstander voor keuzes gesteld en op die manier de kans geboden om het verkeerd te doen. Dat deed tegenstander Tim Karman ook, waarna hij kon kiezen tussen schijfverlies en een coup royale om z’n oren. Stijlvol koos hij voor het laatste en gaf vervolgens op.

Al met al door het oog van de naald gekropen. Als Gerrits tegenstander niet zo afgeleid zou zijn geweest door het voetbal, dan hadden we zo maar tegen het eerste puntverlies opgelopen. Nu was dit niet het geval en staan we, na 2 ronden spelen, bovenaan, een punt los van de concurrentie.  Naaste belager is Purmerend, dat ook de eerstvolgende tegenstander is.

 
 

   OG Den Ilp  

-

   O2O  

 

3

-

5

   
 

 Hans Vermeulen (1185) 

-

 Rob Geurtsen (1302) 

 

0

-

2

   
 

 Rob van Westerloo (1145) 

-

 Johan Smits (1263) 

 

2

-

0

   
 

 Tim Karman (868) 

-

 Thijmen Stobbe (1129) 

 

0

-

2

   
 

 Bart van Geel (1065) 

-

 Gerrit Tigchelaar (1080) 

 

1

-

1

   

Afgelopen zaterdag kregen we Nijverdal op bezoek, dat op papier is veel sterker is dan wij, maar door de afwezigheid van drie topspelers werd het direct een andere wedstrijd.

Het begon heel goed toen Huub na 15 zetten een 1 om 3 mocht nemen tegen G. Knol. Huub zijn tegenstander speelde nog een hele tijd door, maar Huub kon als eerste de felicitaties in ontvangst nemen. John remiseerde tegen Erik Eikenaar. Wiebo was de volgende die 2 punten aan ons totaal toevoegde. Een onnauwkeurigheid in de opening van Ronald Sempel bleek genoeg om Ronald constant onder druk te houden. Na schijfwinst hield Wiebo ook nog een goede stand over en was het snel afgelopen. Ikzelf won van Harrie Hoonhorst die, nadat ik naar het kerkhof ruilde, kon kiezen uit een schijf verlies of combinatie naar dam. Hij koos voor het laatste en kon 3 zetten later opgeven.
De grootste verrassing kwam op naam van Thijmen die Bill Neven versloeg. Dat Bill een damzetje miste mag de pret niet drukken. Erik zat tegen de stugge Herman Damman en moest in remise berusten. Aan Hans was de eer om tegen Ronny Koop de winst veilig te stellen. Ronny nam op de 12e zet een voorpost, en kwam er 2 zetten later achter dat hij altijd een schijf zou verliezen. Hans moest nog wel even aan de bak om zijn stand te fatsoeneren. Dat lukt Hans met verve.
De beste partij van de dag werd door Frank gespeeld. Hij speelde een foutloze partij tegen Michel Koop, die ruim 300 rating punten meer heeft dan Frank. Na 41 zetten accepteerde Frank het remise aanbod van Michel, die waarschijnlijk blij was dat Frank deze accepteerde.
Bob speelde tegen Paul Everloo een hekstelling partij. Dat een hekstelling een moeilijk speltype is ondervond Bob ook. Na wat ruilen kreeg Paul met wit een voorpost op veld 13, en dit werd Bob te veel. Als laatste verloor Sjoerd van Rienk van Marle, na een lange tijd zich goed verdedigd te hebben ging het na de 50e zet toch nog fout voor Sjoerd.
Al met al een verrassende 13-7 overwinning.

Zaterdag 10 november ontvingen we SNA in het Go Centrum. Het betrof de 5e ronde van Hoofdklasse B. Op papier waren we favoriet. We waren mooi bijna compleet met het 'basisteam', alleen Kenny verving Marco die een toernooi in Curaçao speelt.

Vervelend begin was dat Peter Hoogteijling al vroeg een schijf moest inleveren na een te enthousiaste partijopzet. Gelukkig opende Johan Bastiaannet als eerste de score vanwege een veel te groot krachtsverschil met Sierd van Randen.  Kenny remiseerde keurig met Daan van Os. Peter Hoogteijling kon zijn schijf achterstand niet compenseren. Zo stond een 3-3 tussenstand op het bord.

Ik vroeg me op dat moment een beetje af waar het voordeel vandaan zou moeten komen. Maar goed kon ik dat niet beoordelen. Ik had mijn handen vol aan mijn eigen partij.

Johan Capelle bereikte geen voordeel tegen Maurice Koopmanschap. Evenmin Rob Geurtsen tegen Roy Coster. Frank Pasman daarentegen noteerde weer een solide gelijkspel. Ik behaalde wel voordeel tegen Ivo de Jong maar zag nergens winst.

Hoe Johan Smits precies won van René Emmaneel is me onduidelijk maar het was de 'ommekeer' naar winst. Gerrit Tigchelaar had Jan Groeneweg bijna op de knieën en Johan Wiering had voordeel tegen Erik van Kampen. Helaas moesten beide echter in remise berusten.

De volgende ronde wacht koploper Heijmans ons op in Rosmalen. Dat wordt een serieuze krachtmeting.

feed-image