SNA wierp meerdere hindernissen voor ons op, en wij ook voor ons zelf. We namen ze allemaal.

Van tevoren waren de plannen helder. De bovenste helft zou de boel dicht houden. De onderste helft zou gaan scoren. SNA bungelt onderaan de ranglijst. Dat is niet onlogisch omdat hun spelersarsenaal, op dit moment, niet voldoende groot is voor de Hoofdklasse. Maar tegen 020 zet SNA altijd een tandje bij. Er traden 'slechts' twee negenhonderd spelers aan. Doen ze dat normaliter op de onderste helft, nu zaten ze op 1 en 2. Ons plan werd daarmee in de war geschopt, maar al voordat de wedstrijd begonnen was gooide SNA een andere hindernis op.

We werden naar Middenweg 68 gestuurd. Daar bleek echter helemaal geen speellocatie. Ja, we zouden spelen in het Huygens College. Net als alle voorgaande jaren maar dan in een nieuw jasje. Dat nieuwe college zit echter helemaal niet op nummer 68. En vind de entree maar eens... De eerste hindernis was dus op tijd achter de borden verschijnen.

De tweede hindernis was de reeds genoemde opstelling. Het vergde enige tijd voordat we door hadden dat we andere plannen moesten smeden tegen hun opstelling. Roep had daar het meeste moeite mee en katapulteerde zich in een bedenkelijke opening tegen Daan van Os. Frank Pasman wist niet, net als de rest van ons, dat hij tegen de vice-juniorenkampioen van Nederland, Jelle van der Eng, zat. John Stins zat op bord 10 geposteerd om zijn moeizame seizoenstart op te vijzelen maar trof daar Mbongokiller Guido Verhagen.

Het was wel prettig spelen in de nieuwe locatie. Lekker op temperatuur en akoestisch redelijk verantwoord. Dus na de tumultueuze ouverture werd er goed gedamd. Totdat de volgende hindernis zichzelf opwierp: de telefoon van Marco de Koning ging af... Marco schrok zich een hoedje. ("Ik had hem toch uitgezet?)" Ivo de Jong sprong verontwaardigd op, Daan van Os zocht verwoed naar het programmaboekje, conciërges en inspringarbiters werden geconsulteerd...
SNA overlegde onderling... Geroezemoes... Pratende spelers tijdens de wedstrijd... Kortom: onrust... Maar, zoals gezegd, inpandig was de speellocatie goed. De onrust verzandde langzaam.

Rob Geurtsen viel aan tegen Ivo de Jong. Ivo speelde snel. Ze waren dus als eerste uit nadat Ivo noodgedwongen een remisecombinatie moest nemen. Roep moest zijn kamikazeopening met een nul bekopen, nadat hij weigerde af te wikkelen naar een gelijkwaardige stand. Daarmee was de laatste hindernis opgeworpen: een achterstand.

GMI Johan Bastiaannet zette een gedegen aanval op tegen Vitalia Doumesh, maar Vitalia hield de aanval onder controle. Frank dacht even voordeel te hebben in de aanval op schijf 24, maar zijn tegenstander hield het onder controle. Het dammetje dat zijn tegenstander nam zag er duur en kansrijk voor Frank uit, maar dat bleek tegen te vallen, met een remise als resultaat. Johan Smits stond makkelijker tegen Jan Groeneweg, maar de remise was nooit ver weg en daalde dus ook langzaam in.
Ondertussen keken we dus nog steeds tegen een achterstand aan. Daarom rekte Johan, heel goed, de puntendeling.

Marco de Koning overspeelde ondertussen Co Filmer. Alle velden in bezit genomen hebbend was het een kwestie van tijd. En die winst kwam.
Ik speelde tegen voormalig NK-finalist Mike Koopmanschap. Mike speelt niet regelmatig meer, daarom speelde hij vooral tegen zichzelf - en tegen de klok. Dat maakt zoeken naar winst voor mij makkelijker. Er kwam een overmachtseindspel uit. (Dat ik overigens enkele zetten sneller had moeten winnen, zie Toernooibase.)

De achterstand was omgedraaid in een voorsprong en die gaven we echt niet meer weg. Alle hindernissen bleken namelijk genomen. Johan Wiering won weliswaar niet van Erik van Kampen - maar Johan Wiering verliest nooit. Johan Capelle had na zorgvuldig laveren kleine kansen gekregen tegen Theo Tesselaar en het mooiste moest nog komen. John speelde ijzersterk. Na een puike aanval plakte John mooi naar dam. Met die dam ontrafelde John de stelling van zijn tegenstander. Na een mooi offer liet zijn tegenstander zich de mooie achterloop niet meer bewijzen: 8-12, voor ons!

Inmiddels zijn we opgestoomd naar plaats naar plaats 5 van de ranglijst. Linkerrijtje.
In de laatste komende thuiswedstrijd in het Go Centrum spelen we de sleutelwedstrijd tegen Rijnsburg. De nummer twee van de ranglijst. Rijnsburg kreeg in de wedstrijd van zaterdag thuis een opdonder van IJmuiden met 6-14. Als we winnen van Rijnsburg kijken we naar boven naar plaats 2. (Van Stigt 2 is uit het zicht. Samen Sterk en/of IJmuiden zal plaats 2 bezetten.) Verliezen we, dan gaan we de rest van het seizoen 'freewheelen'.

3 december kregen we dan eindelijk de kans om afstand te nemen van die onverwachte laatste plaats in de provinciale rangschikking. Na de zware nederlaag tegen het DDV van Ruph (met zijn troefkaart Kees) en de geschrapte wedstrijd tegen Den Ilp, mochten we in Purmerend dan eindelijk het blazoen oppoetsen.

We reisden af met het basisteam, tot grote teleurstelling van de gastheren. Zij hadden graag hun oud-clubgenoot Johan Smits begroet. Had ik onze 1e reserve wel opgesteld, en was ik als non-playing captain meegegaan, dan hadden we waarschijnlijk een clean sheet 0-8 laten aantekenen. Nu moesten we ons tevreden stellen met 2-6.

Zo kwam de overwinning tot stand:

Na een kort welkomstwoord werden we eerst getrakteerd op koffie. Goede brandstof voor een leuke partij – en al snel kwam er tekening in de strijd.

Rob had aan bord 1 als strijdplan zijn tegenstander – Jan Bakels – voor zoveel mogelijk keuzes te stellen. Er werd weinig geruild en veel gerekend in een hek-kettingstelling. Rob in zijn element en zijn tegenstander tot over zijn oren in het diepe. Kwestie van tijd…

Paul zat naast mij aan bord 3. Al snel nam hij de leiding in zijn partij en kon hij het zich permitteren schijfwinst uit te stellen: die schijfwinst kon hem namelijk niet ontgaan. Paul wachtte gewoon tot het optimale moment voor het verzilveren.

Thijmen aan bord 2 had Sijmen Hansen in de tang. Deze besloot een schijf te offeren, maar zag daar geen enkele compensatie voor terug. Net als bij Rob: een kwestie van tijd…

Dit gaf mij de overmoed om het in het middenspel scherp te spelen tegen Johan Veerman. Iets té scherp. Mijn tegenstander had verder gekeken en confronteerde me met een dubbele dreiging. Na wat gespartel moest ik een schijf inleveren en niet veel later de partij.

Daarmee was de stand 2-2, want ondertussen had Thijmen al de felicitaties van tegenstander Hansen in ontvangst genomen. Kort daarna was ook het pleit bij Rob beslecht en stonden we op een 2-4 voorsprong. Daarmee was de overwinning binnen, want Paul stond dik gewonnen. Zijn tegenstander was nog naarstig op zoek naar remise, maar Paul trapte niet in de trucjes die er nog even in gevlochten werden. Na iets te lang doorspelen gaf zijn tegenstander zich toch gewonnen en was de einduitslag 2-6.

Het degradatiespook is in elk geval verdreven :) 

   

Purmerend 66 

 

  O2O  

 

2

-

6     
 

 Jan Bakels (1117) 

-

 Rob Geurtsen (1322) 

 

0

-

2

3

 
 

 Sijmen Hansen (1084) 

-

 Thijmen Stobbe (1139) 

 

0

-

2

1

 
 

 Kees Schilder (994) 

-

 Paul Lohuis (1124) 

 

0

-

2

4

 
 

 Johan Veerman (1068) 

-

 Frank Zwerver (896) 

 

2

-

0

2

 

Afgelopen zaterdag mocht 020-2 eindelijk het zoet proeven van een overwinning. Tegen ADG, dat gemiddeld een hogere rating heeft dan wij, zat het niet altijd tegen.

Bob ruilde vakkkundig Wim Martin naar remise.

Hans krreeg een partie bonnard tegen Nico Kruijswijk op het bord. In een stand die niet meer klopte voor Nico, beslechtte Hans het lot met een mooie combinatie.

Kenny wist Ton Bollebakker keurig op remise te houden terwijl Wiebo zwaar onder druk kwam te staan tegen Cees Strooper. Maar toen Cees 2 mindere zetten speelde kon Wiebo een dubbele dreiging in de stand vlechten. Een offer van Cees mocht niet meer baten. Wiebo won hierna vrij simpel.

Paul speelde rustig tegen Harry de Waard, met remise als gevolg. Ricardo kon tegen Ton van de Ploeg laten zien dat hij over een goed positiegevoel beschikt. Na de opening werd Tons centrum omsingeld en hij moest 3 schijven geven om door te breken. Dit bleek te veel en even later won Ricardo.
Frank dacht in het middenspel met een drie om drie snel naar remise te gaan tegen Bryan Bank, maar kwam bedrogen uit. Hij had nog een extra ruiltje moeten nemen. Nu werd een klaverbladje met twee schijven vast gezet en Frank verloor kansloos.
Huub tegen Frits Stuger werd een klassieke partij, waarbij Huub onder druk kwam te staan. Huub wist het net aan remise te houden. Gerrit speelde een aanvallend spelletje tegen Jan de Ruiter en kwam steeds beter te staan. Na een lichte combinatie naar dam speelde Gerrit het vakkundig uit en wist zo de eerste wedstrijdpunten binnen te halen.
Laura liet tegen Gerrit de Bruijn zien dat ze moeilijk te verslaan is. Ondanks het grote rating verschil hield ze Gerrit keurig op remise.

Einduitslag 13-7.

Het was een spannende wedstrijd tegen een voltallig CEMA.

Aanvankelijk verliep de wedstrijd voortvarend: Runner-up invaller Jan Pieter Drost hield topspeler Paul Nitsch moeiteloos op remise door gewoon beter te gaan staan. Voor de zekerheid stuurde hij de toplimburger naar een puntendeling. Hij had, zie Toernooibase, Nitsch nog even kunnen overhoren.
Rob Geurtsen trof de volledig onbekende Tomi Maturin Nyamsi. Rob leek optisch voordeel te hebben, maar het klassiekje verzandde snel in remise.

Toevallig stond ik even naast het bord van Johan Bastiaannet tegen Martijn van Gortel toen Johan zijn handen radeloos zijn handen omhoog hield. Wat zou erop tegen zijn om tussen te lopen? Geen idee. Dus het tussenloopje gespeeld - en de partij direct opgegeven door tegestander Van Gortel.
Frank Pasman keek eindelijk eens tegen een lagere rating aan in zijn partij tegen Bert Verton. Dus Frank speelde maar eens, voorzichtig, op kansen. En die kwamen. Rustig laverend  trok Frank zijn tegenstander mee het moeras in. Daarin bezweek zijn tegenstander op exact dezelfde wijze zoals Angel Rafael Mejia overkwam in de laatste ronde van het Curacao Open, tegen grootmeester Kees Thijssen, nog geen week eerder.
We hadden een mooie voorsprong opgebouwd. Ik keek om naar het scorebord en liep rond met het zicht op mooie posities voor de resterende Johans.

Vanaf dat moment werd hard werken.
John Stins kon het niet bolwerken tegen Pierre Lacroix. Johan Wiering won helaas niet van Erwin Heunen. Roep Bhawanibhiek verloor van Adiatu Ibrahim. Bovendien won Johan Smits net niet van Yifu Du. Johan Capelle overkwam hetzelfde: hij won net niet van Patrck Casaril: 9-9.

Aan mij om de winnende punten te laten aantekenen.
Ik had bijna tweehonderd ratingpunten meer tegen André Meartdorf. Hij ruilde alles af wat er op zijn weg tegen kwam. Dat ging wel gepaard met tempiverlies. Ik ruilde met tempiwinst lustig mee. Maar winnen met tempivoordeel valt nog niet mee op het dambord. Gelukkig viel na al het geruil het tempivoordeel precies in mijn voordeel uit, met partijwinst en wedstrijdwinst.

Huppakee, bovenaan in het rechter rijtje. Op de weg naar boven!

Dat een goed resultaat in Schiedam lastig zou worden wisten we. De reserves van Van Stigt Thans waren naar de Ereklasse gepromoveerd toen wij eruit degradeerden. Ze hielden het een jaar vol en dus ontmoetten we hen dit seizoen.

Van Stigt Thans II is eigenlijk een team dat eigenlijk een klasse tussen de Ere- en Hoofdklasse nodig heeft. Ik verwacht dat ze met afstand kampioen worden.

Uiteraard zouden we ons niet zonder slag of stoot naar de slachtbank laten leiden. Roep Bhawanibhiek, als laatste aan zijn partij begonnen, schoof als een haas remise tegen Guido van den Berg. Johan Bastiaannet tegen Thomy Lucien Mbongo hadden de vaart er ook in naar remise. Laat dat maar aan Johan over. Rob Geurtsen stond na 20 zetten, zie Toernooibase, gewonnen tegen Walter Thoen. Zowaar een voorsprong van 2-4.

Misschien was mijn partij, als je het ver doorredeneert, wel een kantelpuntje. Ik was iets, echt niet veel meer, makkelijker uit een rare opening gekomen. Die rare opening had ons beide aardig wat tijd gekost.

Door onzorgvuldig opbouwen van mijn kant belandde ik in een nadelig klassiekje met tempovoorsprong. Dan moet de stand open gebroken worden, maar dat ging niet helemaal lekker. Mijn tegenstander Ton Burgerhout zag echter geen voordeel en wikkelde snel af naar remise.

Johan Smits, die de sterke Cristian Niami trof, werd langzaam in het nadeel gelaveerd en moest uiteindelijk capituleren. Marco de Koning belandde in een merkwaardig eindspel dat plots remise werd. Johan Capelle leek mogelijkheden te hebben tegen Waldo Aliar maar ook daar remise: 7-7.

Een 10-10 leek toch een mogelijkheid te worden. Ondertussen had John Stins een schijf in moeten leveren tegen de jeugdige Emre Hageman en had het zwaar. Maar wellicht kreeg Johan Wiering kansen tegen Dirk van Schaik.
Helaas: John capituleerde en Johan berustte in remise: 10-8.

Frank Pasman speelde een stevige partij tegen Peter van der Stap. Laatstgenoemde was door krappe tijdnood gegaan. Frank probeerde daarvan te profiteren en speelde op winst. Helaas bleef zijn tegenstander overzicht houden en trok de partij naar zich toe. En ach, die remise die er altijd ergens aan het eind in zat had ons geen wedstrijdpunt opgeleverd.

We bungelen nu met twee wedstrijdpunten op de één na laatste plaats, net boven het puntloze SNA. We verkeren in gezelschap van Heijmans, IJmuiden en Samen Sterk. De stand staat ten opzichte van vorige seizoen zo'n beetje op zijn kop en een gepromoveerd team staat tweede. Als we aan het einde van het seizoen deze ranglijst weer omgedraaid hebben, spelen we nacompetitie.

We kunnen allerlei excuses aandragen waarom het niet werd afgelopen zaterdag.

  • We hadden maar 9 man
  • Het licht in de speelzaal was slecht
  • Het was rumoerig in het café.

Maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de tegenstander gewoon beter was dan wij. Op ieder bord hadden wij rating achterstand, en vooral dat brak ons op tijdens deze wedstrijd.

2 partijen wil ik uitlichten:

Huub tegen Piet Tuik. Huub speelde een variant die Hein wel eens met hem besproken had. Hij wist niet precies meer hoe het moest, maar Huub kwam toch goed voor de dag.

Uiteindelijk bood Huub misschien wel te vroeg remise aan. In deze stand kon Piet het op meerdere manieren fout doen, waarbij Huub zelfs nog had kunnen winnen met een 3 om 3 oppositie. Een mooie blauwe uitslag voor Huub!

De tweede partij is die van Kenny tegen Jappie de Vries. Jappie stormde naar voren, Kenny leunde rustig achterover, en liet Jappie uitstormen. Jappie kwam in tempo nood en liep vast. Ook een schijf offeren mocht niet meer baten.

Kenny speelde het professioneel uit, en zorgde zodoende voor de eerste overwinning van een 020 speler dit seizoen.

Hopelijk komen we iets beter voor de dag in de volgende wedstrijd, thuis tegen ADG

Nadat we vorig jaar maar zeven man op de been konden brengen, lukte het dit jaar wel om met tien spelers/speelsters achter de borden te verschijnen. Na afloop van de wedstrijd stond echter wel dezelfde uitslag op het bord. 5-15 verlies.

Bob en Laura speelde hun eerste wedstrijd van het seizoen tegen respectievelijk Chris Crevers en Theo Stoverinck. Beide speelde een degelijke partij, met remise als gevolg. 

John hield lang goed stand tegen Dimitri Druzinin. Helaas liep hij in een zetje, waarna hij meteen kon opgeven. Huub nam teveel risico tegen Eric ten Hagen. Hij kwam snel een schijf achter, en na een lichte doorbraakcombinatie kon Huub het opgeven. Gerrit speelde een zeer goede partij tegen Cor Westerveld. In het late middenspel miste Gerrit een betere voortzetting, Nu kwam Cor met de schrik vrij 1-1 

Wiebo ging er vol in tegen Alexander Presman., en werd op waarde geklopt. 

Ricardo had het lastig tegen Arnoud de Greef. Zijn centrum werd steeds leger, waardoor het uiteindelijk niet meer houdbaar werd voor hem. Hans voerde de druk op tegen Han Seinhorst. Hans moet ergens een betere voortzetting gemist hebben, nu moest hij berusten in remise. Paul had een oud Utrechts onderonsje tegen Bert van Oostrom. Een onnauwkeurigheid van Bert gaf Paul kansen, maar het bleek niet genoeg. Als laatste was Frank nog bezig tegen Ap van Ingen. Frank speelde een goede partij, maar toen hij weigerde om een 3 om 3 te nemen, werd hij volledig overlopen.

Einduitslag dus 5-15.

Na het jammerlijke resultaat tegen p/d-kandidaat Heijmans in de eerste ronde, speelden we onze eerste thuiswedstrijd van dit prille seizoen. Omdat Alexander Getmanski de dag erna meespeelt bij het wk rapid in Beilen, combineerde hij dat evenement met een optreden bij 020. Daarmee moesten we op kwaliteit en ervaring deze klus kunnen klaren en dat lukte.... net.

Johan Capelle, spelend tegen Martin de Jong, liet zich opsluiten aan zijn korte vleugel. Johan mist aan het begin van het seizoen nog een beetje spelritme. Er gebeurde dus weinig: 1-1. Johan Smits laveerde rustig en gedegen voor de centrumstelling van Martin van der Sluis. Johan tekende dus een heel degelijke puntendeling aan: 2-2. Frank Pasman trof in Martijn van der Klis een tegenstander met bijna 200 rating meer. Frank raakte niet onder de indruk en schoof de stelling langzaam richting de voor hem vertrouwde klassieke structuren. Daar verslikte zijn tegenstander zich in en kwam verloren te staan. Echt potverloren. Helaas zag Frank die winst net niet op tijd en verwisselde twee zetten: 3-3.

Onze kopmannen Alexander, Johan Wiering en Johan Bastiaannet hadden ondertussen (licht) voordeel opgebouwd. Roep daarentegen stond een schijfje achter. De rest was in evenwicht.

Johan Wiering won als eerst van de nieuw kopman van Samen Sterk, Steven den Hollander. Steven koos voor een kansloze opening. Johan werkte de partij zorgvuldig en nauwkeurig op techniek af: 5-3.
En daarna Alexander... Spelend met een bol gezicht als gevolg van een ernstig kwetsuur aan het gebit, liet de grootmeester zien hoe je een jonge talentvolle speler als Wouter Morssink positioneel met de kleinste mogelijke middelen toch volledig overspeelt: 7-3.

2 jaar geleden trapten we het seizoen voor de provinciale competitie ook af tegen DDV. Dat leverde destijds een klinkende 8-0 overwinning op voor 020. Deze keer was de afloop anders, maar dat lag al in de lijn der verwachting…

De spionnen van 020 hadden al gefluisterd dat Ruph als teamcaptain van DDV ambities heeft dit jaar: hij had Kees Thijssen zover gekregen mee te doen tegen regerend kampioen 020. Zelf zat hij aan bord 2, good old Herman van Westerloo op bord 3 en ‘lastpost’ Martin Kruiswijk op bord 4. Wij kwamen op met onze basisopstelling en onze gemiddelde rating was voor de verandering een keer lager dan die van de tegenstander. Tijd voor een list…

Door mezelf op bord 1 te posteren tegenover Kees kregen we overwicht aan bord 2 en 4. Als Rob (aan bord 2) dus zou winnen van Ruph en Paul (aan bord 4) hetzelfde zou doen tegen Martin Kruiswijk, dan hoefde Thijmen aan bord 3 alleen Herman van Westerloo op remise te houden om de overwinning toch naar 020 te laten kantelen. Aangezien Kees bijna 600 ratingpunten meer heeft dan ik, hadden we achter mijn naam alvast een ‘nul’ genoteerd.
Maar ja, dammen is een remisespelletje, dus Kees mocht het eerst even bewijzen. Daar investeerde hij veel tijd in en kreeg daar maar een licht overwicht voor terug. Reden genoeg om nog even door te spelen…
Ondertussen had Rob tegen Ruph een winnende stelling op het bord gekregen. Rob speelde echter pas zijn derde serieuze partij na een lange zomerpauze en had dus veel tijd in de partij geïnvesteerd. Op het moment dat hij dacht Ruph klem te hebben ontglipte hem een foute zet en was Ruph er als de kippen bij een combinatie te nemen: de rollen waren opeens omgedraaid en Ruph mocht de felicitaties in ontvangst nemen. De tactiek klopte wel, maar de tussenstand was gewoon 2-0 voor DDV.
Aan bord 3 speelde Thijmen een onorthodoxe opening. Herman wist er wel raad mee en dwong Thijmen tot overgave. Hiermee kon een streep door alle plannen. Alleen een klein wonder kon 020 nog helpen aan een ‘resultaat’.
Kees had ondertussen nog steeds geen winnend voordeel tegen mij bereikt en kwam al aardig in tijdnood. Zou er dan toch wat te halen zijn? Helaas kwam ik zelf ook in gierende tijdnood. Even teveel gewend aan het KNDB systeem van steeds een minuut per zet erbij en te laat onderkend dat 15 zetten binnen anderhalve minuut teveel gevraagd is voor deze modale dammer. Na zet 36 was het enige doel nog om de 50 zetten op tijd te halen. De schijven vlogen over het bord, de klok werd mishandeld en bij zet 49 viel de vlag in verloren stelling, alhoewel (tot mijn verbazing) het aantal houtjes nog steeds gelijk verdeeld was. Natuurlijk kan Kees veel beter sneldammen, maar ook hij miste een paar keer de beste voortzetting. Uiteindelijk een ‘nul’ waar natuurlijk weinig op af te dingen viel.

Afgelopen zaterdag speelden we onze eerste wedstrijd in de hoofdklasse A van dit seizoen. Het positieve was dat wij met 10 man waren.

Toen we achter de borden zaten, bleek dat het een zware wedstrijd zou worden. Op 9 borden hadden wij een rating achterstand, alleen JP had een (iets) hogere rating dan zijn tegenstander.

Het eerste punt kwam op mijn naam. Tegen Bart Visser werden de schijven in rap tempo afgeruild, met een snelle remise tot gevolg. Hierna was het Thijmen die een punt haalde en wel tegen Piet Bouma. Ook hier werd veel geruild. Thijmen had nog voor spanningen kunnen zorgen, maar na de laatste ruil werd de vrede getekend. Hans speelde tegen Jan Adema een degelijke partij. In een misschien licht betere stand voor Hans werd tot remise besloten. Tussenstand 3-3.
Ricardo kwam tegen Jacob de Vries langzaam steeds meer onder druk te staan. Een kleine combinatie kostte een schijf, en daarna de partij.
Erwin Heslinga had tegen Wiebo veel terreinvoordeel. Wiebo kon lang zijn formaties in stand houden en wist daardoor de remise over de streep te halen.
Frank speelde een heel degelijke partij tegen voormalig sterkste man van Nederland Tjalling van den Bosch.. Een zeer verdiende remise voor Frank.
Kenny kwam in het latere middenspel onder druk te staan tegen de nestor Anton Schotanus. Kenny moest zich nauwkeurig verdedigen om een punt te halen, hetgeen Kenny wel toevertrouwd is.
Huub had de pech om de sterkste tegenstander te treffen. Tegen Rein van der Pal hield Huub het lang vol, maar op het eind werd het niveau verschil merkbaar, en kon Huub het niet meer bolwerken. Nieuwe tussenstand: 10-6
Gerrit kreeg tegen Waylon Poot te maken met een omsingeling van zijn centrum. Hier kwam Gerrit niet meer uit, en moest in schijf- en later partij-verlies berusten.
Het laatste punt werd gehaald door Jan Pieter. JP had Anne Piet Kooistra lang overhoord, maar kon geen winst vinden.

Gezien het krachtsverschil al met al een terechte nederlaag.

Over twee weken kunnen we het nog eens proberen tegen Dios Achterhoek.. Hopelijk gaat het een stuk beter dan vorig jaar.

Paul

Vol frisse en hernieuwde zin in het nieuwe seizoen togen we richting Heijmans. Met onze nieuwe teamspeler John Stins, overgekomen vanuit het tweede, dicht ik ons kans toe als outsider voor een tweede plaats op de eindranglijst. Dan spelen we weer een promotie-degradatiewedstrijd. Dan moet wel alles meezitten. Met de valse start van afgelopen zaterdag wordt het al heel moeilijk.

Bij het uitwisselen van de opstellingen werd duidelijk dat er veel beslissingen te verwachten zouden zijn. Ik had ons (nagenoeg) op volgorde van rating opgesteld. Van laag naar hoog welteverstaan. Heijmans had ongeveer het tegenovergestelde gedaan. Op de bovenste vijf borden keken we tegen flink hogere ratings aan. Op de onderste vijf borden hadden wij de hogere ratings. We moesten bovenin dus deur dichthouden en onderin scoren.

Ik trof de minste weerstand tegen invaller Balak en won vlot na een eenvoudige combinatie. So far so good. Kon ik mooi de wedstrijd volgen en vast virtueel dit verslag schrijven.

Johan Wiering kwam niet langs de hakkende problemist Hein Wilsens: remise.
Rob Geurtsen verloor. Au!. Einde wedstrijdopzet, want hij zat op de onderste helft.
Roep Bhawanibhiek had een kans op winst tegen Victoriya Motrichko via een mooie omsingeling maar zag spoken. Geluk geen al te grote spoken, met remise als gevolg.
Uit een niks-aan-de-hand-klassiekje toverde Johan Bastiaannet middels een dubbeloffer een prachtig gewonnen laatmidden-eindspel op het bord. Vaker vertoond, maar je moet het maar even zien. Grootmeesterlijk!

Daarna zakte het kaartenhuis volledig in: John weerde zich kranig, maar moest zich tegen Olga Fedorovich (met ruim driehonderd hogere rating) uiteindelijk toch gewonnen geven, nadat hij teveel in de verdrukking was gekomen.
Johan Capelle, ook op de onderste helft in de opstelling, had lange tijd een net ietsje makkelijkere stelling tegen Pieter Wijn. Bij gebrek aan wedstrijdritme en door tijdsdruk kantelde de partij en verloor hij.
Frank Pasman tegen Frank Teer was, zoals altijd bij de eerste Frank, een schuivend, stampend en klokslaand gevecht. In een ingewikkeld eindspel, waarin Frank tegen twee schijven minder aankeek, was de remise vinden te moeilijk binnen de beschikbare tijd.
Marco de Koning nam tegen Andrew Tjon A Ong een verdedigbare voorpost maar keek na uitruil van aanvallers en verdedigers en afruil van de voorpost tegen een lege korte vleugel aan. Alle zeilen werden bijgezet om een doorbraak te voorkomen. Dat lukte: remise.
Johan Smits speelde een prima pot tegen Darja Fedorovich. Op de 50e zet was het Johan duidelijk dat remise niet voldoende was voor een wedstrijdpunt. Daarom speelde hij 4-10 - en overspeelde daarmee zijn hand. In plaats van een zekere remise werd ook deze partij een nul.

Eindstand 13-7. Op naar de volgende ronde tegen het sterke Samen Sterk, dat sterk startte met een ruime zege en daarom nu koploper is.

feed-image