Op een stormachtige donderdagavond mochten we aantreden tegen SNA in Heerhugowaard. Dit ging om de eerste plaats in de Provinciale competitie en stiekem eigenlijk om het kampioenschap. Wie deze wedstrijd wint zal door de rest bijna niet meer bij te halen zijn. Reden genoeg om met een sterk team aan de aftrap te verschijnen. Reden ook om een keer als non-playing captain op te treden.
Bij aankomst bleek dat SNA deze wedstrijd ook serieus nam, met als uitkomst dat er vier partijen op het program stonden waarbij de spelers zeer aan elkaar gewaagd waren.
Aan het 1e bord speelden halve finalisten Rob en Ivo tegen elkaar. Rob besloot tot de Keller-aanval en Ivo kwam snel beter te staan.
Aan bord 2 trad Johan aan tegen Guido Verhagen. Een mooie gelegenheid voor Johan om aan te tonen dat hij niet voor Guido onder doet, alhoewel hij hem qua rating momenteel wel boven zich moet dulden. Dat viel nog niet mee. Guido stond makkelijker en Johan moest in de eerste plaats ervoor zorgen dat hij in elk geval één puntje aan het treffen zou overhouden.
Bord 3 leverde de koppeling Erik tegen Theo Tesselaar op. Erik kwam niet lekker uit de opening en Theo ging de hele partij aan de leiding.
Ten slotte trof Paul in Jan Groeneweg een oude bekende aan het laatste bord. Paul was de enige die gelijk op ging met zijn tegenstander.

Na bijna drie uur spelen volgde de tijdnoodfase waarbij de kansen keerden. Johan was als eerste klaar en had alles onder controle gehouden: 1-1

Rob stond rond de 40e zet waarschijnlijk verloren, maar één slechte zet van Ivo deed de kansen keren. Toen de notatiebiljetten bijgewerkt waren stond er een voordelig eindspel voor Rob op het bord. Na een verkeerde voortzetting van Ivo begon Rob zelfs in de overwinning te geloven.

Ondertussen was Paul ook op zoek naar de winst. In de tijdnoodfase was hij doortastender geweest dan tegenstander Groeneweg, hetgeen hem 2 extra schijven in het dammeneindspel opleverde. De positie van Pauls schijven gaf Jan Groeneweg wel aanknopingspunten om voor remise te gaan. Maar goed, één punt zat sowieso in de tas, hopelijk dus twee

Erik liep nog steeds achter de feiten aan, maar hield de stand nog steeds binnen de remisemarges. Hij wikkelde af naar een dammeneindspel met één schijf minder. Technisch remise, maar je moet het wel even bewijzen – en tegenstander Tesselaar speelt het eindspel goed…

Optimistisch scenario: Erik maakt remise en Paul + Rob winnen, met een 2-6 uitslag. Pessimistisch scenario: Erik vindt de remise niet en Paul + Rob vinden de winst niet… Kortom: na de tijdnoodfase is het nog zeer spannend, maar de kansen liggen aan 020!

Afgelopen zaterdag kregen wij het dit seizoen verrassend goed spelende team van Witte van Moort op bezoek. Wij dachten dat we alle titelkandidaten al gehad hadden, maar dit team doet stiekem toch nog mee in de titelrace.

Wij hoopten dat ze vandaag andere dingen in Amsterdam aan hun hoofd hadden, maar niets was minder waar. En ondanks dat wij met een zeer sterk team aantraden en daarom minimaal voor een punt gingen, werden we toch met 12-8 van de mat gespeeld. 

De positieve kant van het verhaal is dat Johan Wiering weer met 020-1 meespeelt en dat we met Johan, Kees Thijssen, Paul Oudshoorn en Herman Spanjer een goed team op de been kunnen brengen. Het zat deze keer gewoon niet mee, maar met dit team gaan we de belangrijke punten nog zeker scoren!

Op bord 1 speelde Paul Oudshoorn tegen Jan van Dijk. Paul deed zijn best om het Jan moeilijk te maken, maar taxeerde zijn stand niet goed, waardoor hij niet meer voor de winst kon gaan. Zelf speelde ik op bord 2 tegen oud NK finalist Bert Aalbers, die te makkelijk over de partij dacht en in een voor hem iets mindere stand remise aanbood. Ik weigerde omdat Krijn op dat moment onverwacht van Odin Mol verloor. Een rondje langs de borden mij deed inzien dat alleen Johan Capelle winstkansen had en Peter van Heun verloren stond tegen vice wereldkampioen Virny... Bert maakte geen fout en het werd alsnog remise.

Johan Capelle was dicht bij een overwinning maar ondanks dat hij een tijdje met een schijf meer speelde kon hij tegen Yuen Wong de winst niet vinden. Krijn kwam in het late middenspel zwaar onder druk te staan en kon niet meer binnen de remisemarge blijven. Peter van Heun nam een verkeerde ruil waarna Virny een listige combinatie nam, die uiteindelijk winnend bleek. Jammer, want als Peter anders ruilt is er niets aan de hand. En bij Krijn was het volgens mij ook niet nodig. Hierdoor gingen twee van onze partijen verloren en konden we naar een punt fluiten.

Witte van Moort speelde namelijk in de discipline. Op de borden waar we het van moesten hebben gebeurde het uiteindelijk toch niet. Herman Spanjer stond goed tegen Herman Hilberink, maar kon de partij niet winnen. Johan Wiering probeerde het tegen Gerbrand Hessing, maar zijn tegenstander hield zich aan de opdracht. Rob Geurtsen en Edwin Twiest waren te gewaagd aan elkaar en ook Johan Bastiaannet kon het Marino Barkel niet moeilijk maken. Kees Thijssen probeerde het nog tegen Gil Salome, maar ook Gil kleurde netjes binnen de lijntjes.

In de nastoot werden er nog vele punten gescoord (of waren het toch pinten...) en na een zeer lange en onderhoudende derde helft gingen Peter van Heun, Frank Zwerver en ondergetekende nog even naar eetcafe 1890. Frank was nog duidelijk aan het nagenieten van zijn overwinning in de provincie van afgelopen dinsdag. Peter en ik analyseerden zijn partij tegen Virny en de conclusie was dat Peter goed speelde en de remise had verdiend. 

Ja. Met dit sterke team verwacht ik nog vele punten dit seizoen! 
Afgelopen zaterdag moest 020-2 aantreden tegen Leiden, dat bovenin de middenmoot mee draait.

Een voordeel voor ons was dat oud Amstelland lid Evert Dollekamp ziek was, en daaroom niet meespeelde. Hanco wilde graag tegen Evert Bronstering spelen - en hij kreeg zijn. Dit werd echter geen groot succes. Nadat Hanco de kerkhofaanval had afgeslagen, ging hij direct de fout in, en kon na een onweerlegbare dreiging opgeven.

Even hiervoor had Erik gewonnen van Jack van der Plas, die ook een kerkhofaanval speelde. Erik bewees dat niet iedere kerkhofaanval speelbaar is. Nadat Erik een schijf gewonnen had na een dubbele damdreiging, was het een zet later na een combinatie afgelopen. Ondergetekende speelde een klassieke partij tegen Hans Kreder. Hier gebeurde weinig, al had ik een klein voordeel. Na een onvoorzichtige zet kwam ik wat lastiger te staan, maar wist toch de remise binnen te slepen.

Kenny had een lastige aanval tegen Edwin van Hofwegen. In het middenspel koos Kenny het verkeerde plan, waarna Edwin de aanval kon overnemen. Kenny probeerde het nog met een schijfoffer, maar het mocht niet meer baten.

Na nog twee remises van Laura tegen Andre van der Kwartel en Lucien tegen Peter van de Berg, waarbij Lucien nog wel wat kansen gehad heeft, kwamen eindelijk de tweetjes: eerst was het Wiebo, die groot voordeel pakte in het middenspel nadat Harry Dekker een twee om twee terug nam. Na een gedwongen schijfoffer was het een kwestie van techniek voor Wiebo.

Hierna was het Hans die Maurits Meijer versloeg. Dit ging niet vanzelf, maar toen Maurits de stand liet vastlopen, bleek dat hij degene was die een schijf moest offeren. Na een 2 om 1 zijn schijf terug te geven was de stand in een 5 om 5 met alleen maar oppositie uit. Hierna was het Peter die Hans Tangelder versloeg. Hans speelde weer zijn alles of niets spel, wat Peter hard afstrafte. Hans speelde tegen beter weten in nog lang door, maar Peter liet zich niet meer verrassen en haalde het 11e punt binnen.

Jan Pieter had het heel lastig tegen Hein van Winkel. JP had een klein voordeel, maar dat leek niet veel te zijn. Het duurde tot de  56e zet voordat JP winnend voordeel kreeg. Uiteindelijk een 13-7 overwinning.
We trapten het nieuwe jaar af met de uitgestelde wedstrijd tegen DC Zaanstreek. De altijd vriendelijke Zaankanters waren zo aardig mee te werken aan het verschuiven van de wedstrijd, aangezien deze aanvankelijk gepland stond voor een avond waarop de speelzaal ons helemaal niet ter beschikking stond.

Eerste bord speler Rob bood zijn plaats aan eerste reserve Jan Pieter aan, die grif accepteerde. Als wederdienst hield Jan Pieter het welkomstpraatje en om 20.00 uur ging de wedstrijd van start.

Ik polste de ook aanwezige Johan Smits ondertussen of hij de partijen in de gaten wilde houden om weer een onderhoudend verslag te schrijven. Johan was op de clubavond om een partij tegen Krijn te spelen en kon dit er in mijn optiek mooi even bij doen. Echter, Johan had hij zijn handen dermate vol aan zijn partij tegen Krijg, dat het bijhouden van de partijen van het provinciale team er zwaar onder te lijden had. De partij tegen Krijn trouwens ook, want Johan moest zijn meerdere in Krijn erkennen die avond…

Terug naar de teamwedstrijd:

Aan het eerste bord wilde Jan Pieter zijn invalbeurt glans geven en hij zette tegenstander Paul v/d Lem direct onder druk. Paul is echter gezegend met een behoorlijke dosis damtalent en vlocht een fraai kaatsingszetje in de stelling die Jan Pieter nogal laat aan zag komen. In plaats van de schijfwinst waar hij op zat te azen moest hij eieren voor zijn geld kiezen en de partij eindigde daarna voorspelbaar in remise.

Aan het tweede bord trad Thijmen aan tegen Dik Vermeulen. Thijmen speelde een belabberde opening en werd in een positie gedwongen waarin hij een damzet moest toestaan. Omdat de avond nog vroeg was besloot Thijmen toch nog maar even door te spelen, dit om het team niet al te snel op achterstand te zetten.

3 van de acht spelers deze avond heetten Paul. Onze Paul (Lohuis) trad aan bord 3 aan tegen Paul Teer. Paul L. probeerde het over de flank, maar Paul T. ving de aanval koelbloedig op. Paul (L.) mocht uiteindelijk blij zijn met een punt. Daarmee bracht hij de tussenstand op 2-2;

Zelf mocht ik aan bord 4 aantreden tegen Barbara Graas. Een aantal jaren geleden had ik al eens tegen haar gespeeld en in gierende tijdnood, op de 50e zet, de verliezende move uitgevoerd. Ik was er op gebrand deze keer me niet hetzelfde te laten overkomen. Gelukkig werkte Barbara mee: ze zag een niet al te moeilijke 3 om 4 over het hoofd waarna ik een extra schijf had die ook nog dichtbij een damveld stond. Kortom: kwestie van techniek, hoofd koel houden en even de tijdcontrole halen. Toen begon ik spoken te zien…

Aan bord 2 bleken de kansen van Thijmen inmiddels in diens voordeel te keren. Zijn tegenstander wist zich geen raad met zijn dam, liet deze afnemen, maar hield toch nog een schijf meer over aan de exercitie. Deze extra schijf besloot hij te offeren, waar hij bar weinig voor terug zag. Toen de tijdnood aanbrak stond er een 6 om 6 eindspel op het bord, waar bleek dat tegenstander Dik Vermeulen de 50 zetten bleek niet had gehaald. Compleet onverwacht liet Thijmen dus 2 punten aantekenen in plaats van de 0 waar hij recht op leek te hebben. Mij hoor je niet klagen (Thijmen ook niet, die zat zelfs te glunderen…) Nieuwe tussenstand: 4-2

Nu hoefde ik alleen nog maar het winnende punt binnen te schoppen. Ik voelde me aan mijn stand verplicht de gewonnen stelling ook daadwerkelijk in winst om te zetten. Door er nog een extra schijfje tegenaan te gooien wist Barbara toch nog een dam te halen. Dit was echter op een veld waar haar dam direct afgenomen kon worden. Het alternatief was nog een schijf offeren en dan door overmacht er onderdoor gaan. Gelukkig koos Barbara onbedoeld voor de korte variant en konden we de felicitaties in ontvangst nemen voor onze 3e overwinning in even zoveel wedstrijden.

Volgende wedstrijd is tegen medekoploper SNA I, in Heerhugowaard.  Daar zal beslist worden wie dit seizoen kampioen wordt van Noord-Holland.


 Jan Pieter Drost (1282) 

-

 Paul van der Lem (1169) 

  1

-

1

2

 Thijmen Stobbe (1135) 

-

 Dick Vermeulen (1103) 

  2

-

0

3

 Paul Lohuis (1126) 

-

 Paul Teer (1167) 

  1

-

1

1

 Frank Zwerver (861) 

-

 Barbara Graas (1010) 

  2

-

0

4

Afgelopen zaterdag speelde 020-2 zijn belangrijkste wedstrijd van het seizoen. De confrontatie tegen VAD. Door diverse afzeggingen bij het eerste en tweede werd het lastig om twee sterke teams op de been te krijgen. Zeker toen teamcaptain Krijn in de gladheid zijn arm brak, werd er veel van de team captains gevraagd. Uiteindelijk lukte het toch nog om met twee goede teams aan de start te verschijnen. VAD kwam op zijn sterkst uit wat volgens Jos Eggen puur toeval was, maar daar denken wij anders over.

John Stins haalde het eerst punt binnen door de lastige tegenstander Rob van Westerloo op remise te houden. Daarna volgen Hanco Elenbaas die de punten deelde met Jos Eggen. Bert Bakhuis, die bereid werd gevonden om op korte termijn in te vallen, had de degelijke Michel Horn als tegenstander. Het werd een klassieke partij, waar Bert op het eind nog een geintje in de stand had gevlochten, maar op geluk speelde Michel de juiste zet (hij had het niet gezien) waarna ook deze partij remise werd. Hierna ging het mis voor ons toen Thijmen Stobbe het niet kon bolwerken tegen Hans Vermeulen, Thijmen zijn schijven stonden erg ongelukkig, en hij moest te veel schijven offeren om door te kunnen breken. Vlak daarna trok ik de stand weer gelijk door Huib van de Vossen te verslaan in een klassieke partij waarbij Huub dacht goed te staan, en vol voor de winst ging, door een offer en achterloop stond Huib in een keer twee schijven achter, en kon meteen opgeven. Hierna ging het weer mis voor ons toen Marco verloor van Herman van Westerloo. Na een goede partij kwam Marco een schijf voor, met compensatie voor Herman. Toen Herman voor nog een schijf naar dam ging, raakte Marco het spoor bijster en verloor.

Kenny had een mooie lange vleugel opsluiting, tegen Paul de Heus, na een kleine onnauwkeurigheid kwam Kenny een schijf achter, maar door de positionele compensatie wist hij er toch nog een punt te halen. Sjoerd Speelde een degelijke partij tegen Chris van Westerloo, hij stond de hele partij iets prettiger, maar moest toch in remise berusten. Dat Hans daarna tegen Kees Binnenkade nog een punt haalde mag een klein wonder heten. In de opening vergat Hans zet controle te doen en liep in een drie om drie naar dam. Ook Hans kon nog een dam halen, na afname van beide dammen stond Hans een schijf achter, zonder eninge compensatie, door stug door te gaan, begon Kees op het einde een aantal slechte zetten te spelen waardoor Hans toch nog de remise haalde. Als laatste was Johan nog bezig tegen Arie Storm. Dit was een partij met vele gezichten. Na een onnauwkeurigheidje in de opening stond Arie iets prettige. Later had Arie een onnauwkeurigheidje waardoor Johan weer prettiger stond. De prettige stand werd een hele goede stand. totdat Johan zich inliet in een eindspel waarin hij twee schijven meer had. meer dan een punt leek er niet in te zitten, zeker niet toen Johan een simpele damafvangst miste. Maar Johan ging stug door, en wist uiteindelijk toch nog de twee punten binnen te halen.

Zo waren wij zeer tevreden met de 10-10 tegen een directe concurrent. Zeker toen we even later vernamen dat het eerste met 9-11 van Arnhem
had gewonnen, ging het feest los.
feed-image