We speelden de laatste wedstrijd tegen het niet sterke Lunteren. Op voorhand waren alle kaarten geschud, ...dacht ik. Aan 10-10 hadden we genoeg om in de Ereklasse te blijven. De doelstelling van dit seizoen.

Maar met het team dat speelde zouden we Lunteren toch makkelijk moeten kunnen verslaan.

Het doel werd gehaald. Volgend seizoen spelen we weer Ereklasse. Voor het derde jaar op rij inmiddels. Na die onverwachte promotie van drie jaar geleden. Dat het doel met hakken over de sloot en ternauwernood met het minimale middel van 10-10 behaald werd, had het karakter van een p/d-wedstrijd.

We waren bij aanvang op papier duidelijk favoriet om deze pot te winnen, met gemiddeld ruim honderd ratingpunten meer. Dat zou toch een makkelijke overwinning moeten worden. Ik overweegde de opstelling vooraf open op tafel te leggen... Een beetje opportuun.

Bij het bekend worden van de opstelling bleken we op negen van de tien borden een hogere rating te hebben. Soms grote verschillen zoals bij de GMI's. Alleen Johan Smits werd lastig gekoppeld aan Lunteren kopman Henk Klarenbeek. En Johan kreeg het zwaar.
Ondertussen deed zich een groot probleem voor bij Rob Geurtsen tegen Arjen Timmer. Op zet veertien vergreep Rob zich aan 31-27. Zijn tegenstander penetreerde diep in de stelling van Rob maar wist zich daarmee verzekerd van schijfwinst.

Vervolgens wisten Alexander Getmanski en Jean Marc Ndjofang tegen respectievelijk Erwin van Hierden en Harmjan Lammers niet te winnen.  Alexander moest zich zelfs ternauwernood in veiligheid brengen. Jean Marc liep er een blauwtje mee op. Johan had het ondertussen zwaar tegen Henk. Het zag er niet helemaal fijn uit.

Wel te zien waren goede standen voor Paul Oudshoorn tegen Wim Lammers, Kees Thijssen tegen Mark Sanders en Johan Bastiaannet tegen Stijn Overeem. Op andere borden waren de standen in evenwicht. Dat we na zo'n vier uur spelen met 6-2 voorstonden door winsten van Paul en Kees (ze overklasten hun tegenstanders,) was dus vertekend. Plotseling was Johan B het spoor bijster geraakt en verloor pardoes. Zijn tegenstander trilt vandaag nog na van die blauwe verrassing. Zelf kon ik na een onnauwkeurigheid van tegenstander Arwin Lammers, de derde Lammers, verschalken. Rob vocht nog lang door, maar kwam het schijfverlies niet meer te boven. Johan S kwam nog tot een eindspel met drie schijven minder maar duidelijk was ook dat verlies onafwendbaar was: 8-8.

Peter Hoogteijling had een licht voordelig standje tegen Ronald van Beek. Hij informeerde nog eens bij me: "10-10 is toch genoeg?" Waarna hij professioneel naar remise afwikkelde. Krijn ter Braake tikte tegen Aldert van Eck het uiteindelijke laatste tiende punt binnen. Pffffff....

Dat was ternauwernood. Met de hakken over de sloot in de zin van dat we dit jaar een zenuwslopende p/d-wedstrijd ontlopen. Maar de daarbij behorende zenuwen hebben we gisteren toch ook grotendeels meegekregen.  Dat hadden niet verwacht bij aanvang.

Met het wegvallen van Apeldoorn zal de Ereklasse volgend jaar weer iets aan niveau inboeten/verschralen. Voor het eerste van 020 betekent dat, bij de huidige bezetting, wellicht weer ietsje makkelijker handhaven.

Maar over die bezetting moeten we het maar eens een keer hebben. Een minder wisselende personele bezetting is wenselijk.



IMG 20170218 162229
De laatste ronde die die alleen nog maar ging over wie er topscoorder zou worden is geëindigd in een 11-9 overwinning tegen SNA. 

De topscoorder-strijd ging tussen Wiebo en Lucien. Toen de loting bekend was, leek het erop dat Lucien de beste papieren had om topscoorder te worden. Hij moest tegen Coen Jong aantreden, terwijl Wiebo tegen de altijd lastige Jan Groeneweg moest uitkomen.

Lucien zette een kleine aanval op, en kon na een 2 om 2 naar doorbraak als eerste de felicitaties in ontvangst nemen.

Ondertussen had Savane tegen Hans een kromme Partie Bonnard op het bord.

Na eerst een schijf gegeven te hebben moest Savane iets later een tweede schijf geven. Hans nam een combinatie die beiden een dam opleverde, waarbij Hans nog steeds 2 schijven voorstond. Aan het einde blunderde Hans die daardoor zijn dam kwijtraakte en de partij zelfs nog verloor.

John bereikte niets tegen Mwenedata en moest in remise berusten. Kenny haalde een nette remise tegen Jan Houwing. Huub moest na een onnauwkeurigheid tegen Arnoud Rood flink in de beugels, dit deed hij goed moet remise als gevolg.

Marco had een slecht klassiekje tegen Timo Kuipers, en kon dit niet meer rechtzetten. Na de remise van Paul was het Wiebo die tegen Jan Groeneweg langzaam maar zeker een steeds betere stand kreeg. Het grote terreinvoordeel was genoeg voor de overwinning waardoor Wiebo topscoorder is geworden (vanwege een hoger tegenstander- en bord gemiddelde).
Jan Pieter ging tegen Dave Bleeker nu niet te lang doorspelen op de winst waardoor hij net aan de remise wist te halen.

Gerrit speelde tegen Theo Tesselaar een degelijke partij. Gerrit haalde een combinatie uit die beide een dam opleverde en een extra schijf voor Gerrit. Toen Theo, mede door de klok, een tweede schijf achterkwam, was het pleit beslecht, en kon Gerrit de overwinning over de streep halen.

Volgend jaar nieuwe kansen, nieuwe prijzen.
Vol goede tegenzin reisden twee auto's en een eenzame kapitein af naar Westerhaar, Vriezenveense wijk. Terwijl de kapitein relaxed treinde en door het veenlandschap fietste, appte hij ondertussen met de in file belandde matrozen. "Wat is de prognose van jullie aankomst?" Informeerde hij onderwijl genietend van de kanalen, landerijen en mestluchten. "We arriveren om 12 uur." Appte Erik vrolijk terug. "Ik ben nog nooit zo vroeg bij een uitwedstrijd geweest." Appte ik. Half 12 stond ik voor het bastion van de tegenstander.

Zoals gewoonlijk begint een damwedstrijd in Westerhaar rumoerig. Er spelen zes tientallen en er moet uitgebreid gedag gezegd worden.

Uitermate gemoedelijk allemaal, maar het kost even voordat er een Ereklasse waardige rust ontstaat.

De enige die, niemand neemt het hem kwalijk, hij offerde zich tenslotte in het clubbelang op door zowel te spelen als te rijden, niet stug genoeg was en als eerste en enige moest capituleren was Frank Zwerver tegen Jan van Dijk. Vervolgens zette de rest van het team zich schrap.

Roep Bhawanibhiek stond een beetje onder druk tegen Herman Hilberink maar tikte consoliderend een punt binnen. Johan Bastiaannet stond voordelig maar kon geen winst vinden. Jean Marc Ndjofang stond ook beter tegen Marino Barkel. Die rekende echter netjes naar remise. Rob Geurtsen en Bert Aalberts remiseerden niet geheel geruisloos, maar ook niet opzienbarend. Frank Pasman daarentegen liet de Russische Germaan Vadim Virny zuchten, puffen, hijgen en vele kilometers ijsberen. Wat weinigen in de Ereklasse lukte, lukte Frank wel: remise. Dat leverde hem evenals de remise van Johan Smits tegen Gil Salomé een mooie blauwe notering op.

De kapitein leek een ietsje pietsje  makkelijker te staan tegen Yuen Wong maar het evenwicht werd nergens verbroken. Voormalig speler voor Westerhaar, hij hangt nog met een mooie prent in slank postuur aan de wand in de speelzaal, Erik Brunsman hield evenals vorig seizoen combikoning Edwin Twiest in bedwang. Als laatste streed Krijn ter Braake tegen de gevaarlijke Odin Mol. Krijn kreeg welliswaar terreinnadeel maar zijn verdediging zag er voldoende goed uit. Echter, Mol haalde op het beslissende moment op het verkeerde veld dam. Daarna werd snel de negende remise genoteerd.

Ondanks het stugge teamoptreden met negen bordpunten tegen het veel betere Westerhaar, bleek na afloop dat Damlust ons voorbij is gegaan op de ranglijst. Dat veroorzaakt toch een katertje. We zijn nu mede afhankelijk van de wedstrijd SNA-Damlust. Als die gewonnen wordt door Damlust, eindigt Damlust sowieso boven ons en ontkomen we niet aan een promotie-degradatie wedstrijd. Nou ja, eerst Lunteren in de laatste ronde maar eens resoluut aan de kant schuiven.

IMG 20170204 140712
Na drie opeenvolgende nederlagen werd het hoognodig tijd dat er weer eens twee punten gehaald zouden worden. Met Leiden als tegenstander is dit niet bepaald een makkelijke missie.

Na tien minuten spelen begonnen een aantal spelers van Leiden zich ongemakkelijk op hun stoel te bewegen. Hans Kreder bleek nog steeds niet gearriveerd te zijn. Ondanks meerdere telefoontjes kregen ze hem niet te pakken. Marco was hierdoor de eerste speler die 2 punten mocht bijschrijven.

Meteen hierna tekende Wiebo voor de eerste remise: tegen Edwin van Hofwegen. Vervolgens was het Laura die na een grote ruil de remise tekende tegen Harry Dekker.

Ondergetekende had tegen Andre van der Kwartel een partie Bonnard op het bord. Nadat Andre een dam had gehaald, die door mij meteen afgenomen werd, had ik door meteen dam te halen de partij moeten winnen. Ik deed dit echter pas een paar zetten later en werd toen verrast door een coupe Turc. In de 4 om 4 die toen overbleef bood ik, nog van slag, remise aan. Hierop stelde mijn tegenstander voor om toch nog maar even twee zetten te doen. Zo werd het op de veertigste zet alsnog remise. Als de notatie van Laura klopt, blijkt die partij de veertig zetten niet gehaald te hebben...

De volgende die uit was, was Lucien, die een mooie blauwe uitslag haalde door oud Amstelland speler Evert Dollekamp op remise te houden.

Het was aan Gerrit om met een goede overwinning op Hans Kolfoort de overwinning veilig te stellen. Jan Pieter tegen Maurits Meijer en John Stins tegen Arend van Beelen wisten hun goede stand niet om te zetten in winst, en moesten in remise berusten. Kenny kreeg na een rustig begin een drukstand tegen Hans Tangelder (die ook een tijdje bij Amstelland gespeeld heeft.) Hans moest 2 schijven geven om door te breken. Dit bleek te veel en Kenny won snel. Hans redde het niet tegen Evert Bronstring. en moest als enige een nederlaag accepteren.

Over twee weken de laatste wedstrijd tegen SNA Laten we proberen de vierde plek te consolideren.
Zaterdag speelde 020 - 2 tegen de buren van VAD.

Na een uur of 3 spelen zag het er naar uit dat de koploper het zeer zwaar zou krijgen. Hans stond een schijf voor tegen naamgenoot Hans Vermeulen, Wiebo had een dam gehaald tegen Dirk Vet, Gerrit en Paul hadden hun tegenstander onder druk. De overige borden stonden gelijkwaardig, alleen Laura stond lastig tegen Herman van Westerloo.

Toch ging het mis voor ons. Hans ging er voor om dam te halen in plaats van de stand vast te laten lopen, dit bleek niet te winnen. Wiebo kon de winst niet vinden. Ook bij Gerrit en Paul verwaterde het voordeel. Toen Maarten in een gelijkwaardige stand door de klok ging, was het pleit beslecht. Hierna verloor ook Laura nog, en de andere partijen werden remise.

Rechtstreeks degraderen kunnen we niet meer, maar er zal nog wel een wedstrijd gewonnen moeten worden om de nacompetitie te ontlopen.

De eerstvolgende kans is de uitwedstrijd tegen Leiden.
feed-image